Beyond the Horizon: A Journey to New Beginnings

Ep. 1: ออกเดินทาง (The Departure)

สถานีรถไฟในบ้านเกิดของผมแทบไม่เปลี่ยนไปเลยในช่วงสามสิบปีที่ผ่านมา ชานชาลาเก่าแก่ยังคงกรุ่นกลิ่นดินและสนิมเหล็กที่คุ้นเคย แต่ในวันนี้ บรรยากาศรอบตัวกลับดูหนักอึ้งกว่าที่เคย ผมยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งกุมมือเล็กๆ ของลูกชาย อีกข้างหนึ่งจับมือลูกสาวไว้แน่น ดวงตาไร้เดียงสาของพวกเขามองดูขบวนรถไฟที่กำลังแล่นมาจากชายแดนกัมพูชา... ขบวนที่กำลังจะพาผมจากอ้อมกอดของครอบครัวและชีวิตที่แสนอบอุ่นที่นี่ไป

ผมก้มมองลูกทั้งสอง หัวใจเหมือนถูกดึงรั้งไว้ด้วยสายใยที่ตัดไม่ขาด ผมอยากหยุดเข็มนาฬิกาไว้ตรงนี้ให้นานที่สุด แต่นับถอยหลังจากนี้เพียงไม่กี่นาที ผมต้องก้าวขึ้นรถไฟขบวนนี้เพื่อเริ่มต้นการเดินทางสู่สหรัฐอเมริกา น่าเหลือเชื่อที่เวลาผ่านไปกว่าสามทศวรรษนับจากครั้งสุดท้ายที่ผมขึ้นรถไฟเข้ากรุงเทพฯ ตอนนั้นมันคือความตื่นเต้นแบบเด็กหนุ่มที่อยากผจญภัย แต่ครั้งนี้มันลึกซึ้งกว่า... มันคือการเดินทางเพื่อค้นหาและเยียวยาจิตวิญญาณ เพื่อเติมเต็มพลังใจที่ถวิลหาบางสิ่งที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้

ขณะที่รถไฟเคลื่อนใกล้เข้ามา ความหนักอึ้งของการพรากจากครอบครัวและบ้านที่รักก็ถาโถมเข้ามา ผมรู้ดีว่าความคิดถึงจะทำงานอย่างหนักเมื่อผมไกลตา แต่ผมก็รู้เช่นกันว่า "ช่วงเวลาปิดเทอม" สั้นๆ นี้ คือโอกาสสำคัญที่จะได้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง เพื่อเติบโตและเรียนรู้ในมิติที่ระยะทางและกาลเวลาเท่านั้นที่จะมอบให้ได้

Beyond the Horizon: A Journey to New Beginnings

The train station in my hometown remains a time capsule from thirty years ago. The weathered platform still carries that nostalgic scent of damp earth and rusted steel, yet today, the air feels heavier. I stand there, anchored by the small, trusting hands of my son and daughter. Their wide eyes follow the train as it rumbles in from Cambodia, ready to whisk me away from the warmth of the life we’ve built together.

Looking down at them, my heart is torn. I long to freeze this moment and hold them forever. But in minutes, I must board—embarking on a journey across the globe to the United States. It’s hard to fathom that over three decades have passed since my last train ride to Bangkok. Back then, I was chasing adventure; now, I am seeking something far deeper: a retreat for my soul, a quest to find a part of myself that has been long forgotten.

As the train nears, the weight of what I’m leaving behind—my wife, my children, our sanctuary—presses against my chest. I know the silence of missing them will be profound. Yet, I also know I need this. This brief hiatus from my duties is more than a break; it’s a chance to reconnect, to heal, and to grow in ways that only the vastness of the world can offer.

Ep. 2: ลมหายใจแห่งนาริตะ – ก้าวแรกสู่โลกกว้าง

เมื่อล้อเครื่องบินสัมผัสรันเวย์ของสนามบินนาริตะ หัวใจของผมก็เต้นผิดจังหวะ มันคือส่วนผสมระหว่างความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิดและความกังวลที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเดินทางกับสายการบินนี้ และสิ่งที่ทำให้ผมหนักใจที่สุดคือ "เวลาต่อเครื่อง" ที่แสนสั้น ผมเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ในใจว่า 'ผมจะไปทันไหม? ถ้าพลาดเที่ยวบินล่ะ ชีวิตในต่างแดนจะเริ่มแบบไหน?' ความกังวลนั้นหนักอึ้งพอๆ กับกระเป๋าเดินทางที่ผมแบกมา

แต่ทันทีที่ประตูกลไลเลื่อนเปิดออกและผมก้าวเข้าสู่โถงผู้โดยสารที่คึกคัก ความเงียบงันและความกังวลก็ถูกกลืนหายไปด้วยพลังงานมหาศาลของสนามบินระดับโลก ทุกอย่างรอบตัวช่างดูแปลกตาและใหม่เอี่ยม ตั้งแต่ร้านขายของฝากสีสันฉูดฉาดที่ผมไม่เคยเห็น ไปจนถึงผู้คนหลากหลายเชื้อชาติที่ก้าวเดินอย่างเร่งรีบ เสียงประกาศและภาษาที่ผมฟังไม่ออกกลับกลายเป็นดนตรีประกอบการเดินทางที่ทำให้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด

ในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนจะต้องไปต่อแถวขึ้นเครื่อง ผมมีโอกาสเดินสำรวจและได้พูดคุยกับนักเดินทางอีกคนหนึ่ง เราแลกเปลี่ยนเรื่องราวสั้นๆ ของกันและกัน มันเป็นเพียงบทสนทนาธรรมดา แต่มันกลับย้ำเตือนผมถึงเป้าหมายที่แท้จริงของการเดินทางครั้งนี้... ผมไม่ได้มาเพื่อแค่เปลี่ยนที่อยู่ แต่มาเพื่อสัมผัสสิ่งใหม่ พบปะผู้คน และเปิดโลกทัศน์ที่ตำแหน่ง ผอ. ในห้องทำงานไม่เคยให้ผมได้

ท้ายที่สุด ความกังวลในตอนแรกก็พ่ายแพ้ให้กับความมุ่งมั่น ผมไปถึงประตูทางขึ้นเครื่องทันเวลา พร้อมแล้วสำหรับการเดินทางช่วงต่อไป หัวใจของผมไม่ได้เต้นแรงเพราะความกลัวอีกต่อไป แต่มันเต้นแรงเพราะความตื่นเต้นในสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า... อเมริกากำลังรอผมอยู่

Ep. 2: The Breath of Narita – First Step into the Great Wide Open

As the plane touched down at Narita Airport, my heart raced with a mix of exhilarating excitement and creeping anxiety. It was my first experience with this airline, and the "short connection" loomed over me like a dark cloud. 'Will I make it?' I wondered. The thought of a missed flight and a disrupted journey weighed heavily on my mind as I stepped into the unknown.

But the moment I crossed the threshold into the bustling terminal, my nerves were instantly eclipsed by pure curiosity. The airport was a vibrant tapestry of everything new—vivid souvenir shops, travelers from every corner of the globe, and a symphony of languages I couldn’t decipher. I found myself effortlessly drawn into the electric energy of the place.

In that brief interlude before my next flight, I wandered through the terminal, absorbing the sights and sounds. I struck up a conversation with a fellow traveler, a brief exchange of stories that reminded me exactly why I had started this adventure: to embrace the unfamiliar, to meet new souls, and to broaden a horizon that had once been limited by the walls of my office.

Despite my initial fears, I reached the gate just in time for the next leg of my journey. My heart was still racing—no longer from the weight of worry, but from the thrill of the unknown. America was calling, and I was ready to answer.

Ep. 3: ประตูสู่ลมหนาว – แรกรสชิคาโก

เมื่อผมก้าวเท้าเข้าสู่สนามบินโอแฮร์ (O’Hare) ในชิคาโก ผมก็ถูกต้อนรับด้วยขนาดอันมหึมาและพลังงานที่ไหลเวียนอยู่อย่างมหาศาล ที่นี่ไม่ใช่แค่ท่าอากาศยาน แต่มันคือจุดบรรจบของเรื่องราวจากผู้คนทั่วทุกมุมโลก เสียงประกาศที่ดังก้องอยู่ในโถงเพดานสูงและกลิ่นอายของอาหารสไตล์อเมริกันที่ลอยมาแตะจมูก ทำให้ผมตระหนักว่าผมได้มาถึง "ประตูสู่การผจญภัย" ที่แท้จริงแล้ว

ผมเดินผ่านโถงทางเดินที่ประดับด้วยงานศิลปะสมัยใหม่ ซึ่งทำให้สนามบินแห่งนี้ดูเหมือนพื้นที่ทางวัฒนธรรมมากกว่าแค่จุดต่อรถ ผมหยุดมองดูสถาปัตยกรรมเหล่านั้นด้วยสายตาของนักเรียนรู้ ก่อนจะก้าวเดินออกไปสู่ภายนอกเพื่อพบกับโลกใบใหม่

ทันทีที่ประตูอัตโนมัติเปิดออก ลมหนาวอันเป็นเอกลักษณ์ของชิคาโกก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าในทันที ความเย็นยะเยือกนั้นทำให้ทุกอย่างรอบตัวรู้สึกถึงความเป็น "อเมริกา" อย่างที่ไม่มีอะไรจะเทียบได้ ผมมองเห็นผู้คนในชุดโค้ทกันหนาวเดินกันอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางบรรยากาศที่แปลกใหม่และแตกต่างจากทุกที่ที่ผมเคยสัมผัสมา

ทว่า เมื่อสายตาของผมทอดไปมองต้นไม้ที่เรียงรายตามท้องถนน ผมกลับรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย ใบไม้ที่ผมเคยฝันว่าจะเห็นเป็นสีแดงส้มและเหลืองนวลในฤดูใบไม้ร่วง บัดนี้กลับแห้งกร้านและร่วงหล่นลงสู่พื้นจนเกือบหมด ผมคงมาสายไปสักนิดสำหรับเทศกาลแห่งสีสันที่เฝ้ารอ...

แต่แล้วผมก็เตือนตัวเองว่า นี่เป็นเพียงก้าวแรกของการเดินทางเท่านั้น แม้จะพลาดสีสันของใบไม้ไปบ้าง แต่โลกกว้างยังมีประสบการณ์อีกมากมายรอให้ผมค้นพบ มีผู้คนอีกมากที่รอให้พบเจอ และมีความทรงจำอีกนับไม่ถ้วนที่รอให้ผมขีดเขียนขึ้นมาใหม่

Ep. 3: The Gateway of Gales – First Breath of Chicago

Stepping into Chicago’s O’Hare International Airport, I was immediately struck by its colossal scale and vibrant, kinetic energy. It felt less like a transit hub and more like a gateway to infinite possibilities. As I navigated the crowds, the rhythmic echoes of flight announcements and the enticing scents from local cafes blended into a symphony of American culture.

I took a moment to admire the sleek, modern architecture and the art installations lining the concourses—details that transformed the vast space into a living gallery. But the real shift happened when I stepped outside.

The legendary Chicago wind hit me with a sharp, brisk chill. It was the kind of cold that felt unmistakably American, a bracing welcome to the States. Surrounded by commuters bundled in heavy coats, I felt a surge of adrenaline. This was it—the true beginning of my adventure.

However, as I looked at the trees along the roadside, a faint pang of disappointment touched my heart. The brilliant autumn palette I had envisioned—the fiery reds and golden ambers—had already faded. The leaves were brittle and had mostly fallen, carpeted on the ground. I had arrived just a beat too late for the peak of the season.

Yet, I quickly reminded myself: this is only the first chapter. I may have missed the peak of the trees, but the horizon is still vast. There are still countless landmarks to see, souls to meet, and memories to weave. My journey is only just beginning.

Ep. 5: ที่พักพิงแห่งศรัทธา ณ วัดพุทธธรรม (A Sanctuary of Faith)

เช้าวันนี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ แม้ร่างกายจะยังปรับตัวกับเวลาที่ต่างกัน (Jet Lag) อยู่บ้าง แต่อากาศหนาวเย็นระดับ 7 องศาเซลเซียส พร้อมสายฝนที่โปรยปรายลงมาบางเบา กลับทำให้ภาพใบไม้หลากสีที่ร่วงหล่นดูงดงามและสดชื่นอย่างประหลาด หลังมื้อเช้า ผมมีโอกาสติดตามคณะศิษย์จากศูนย์ปฏิบัติธรรมชิคาโกไปเยือน "วัดพุทธธรรม" ในเมือง Willowbrook รัฐอิลลินอยส์

บนพื้นที่กว่า 25 ไร่แห่งนี้ เป็นที่ตั้งของสำนักวิปัสสนากรรมฐานที่เงียบสงบ พระอุโบสถถูกออกแบบอย่างงดงามด้วยศิลปะพุทธร่วมสมัย มี "พระพุทธธรรมโลกนาถ" เป็นพระประธาน และอยู่ภายใต้การดูแลของท่านเจ้าคุณ ดร.พระมหาจรรยา สุทธิญาโณ ท่านเจ้าอาวาสผู้เปี่ยมเมตตา วัดแห่งนี้เปรียบเสมือนสะพานที่เชื่อมคนไทยรุ่นใหม่ให้เข้าถึงรากเหง้า และเป็นศูนย์รวมจิตใจของคนไทยในอเมริกา รวมถึงชาวต่างชาติที่สนใจในวิถีพุทธ

สิ่งที่ทำให้วันนี้พิเศษและอบอุ่นใจมากยิ่งขึ้น คือการได้เห็นความสามัคคีของชุมชนคนไทย ผมมีโอกาสถวายปัจจัยร่วมบุญงานทอดกฐิน และยังได้รับบริการฉีดวัคซีนไข้หวัดใหญ่จากคุณพยาบาลคนไทยที่อาศัยอยู่ที่นี่ เป็นภาพที่สะท้อนถึงความเกื้อกูลกันของคนไทยในต่างแดนได้อย่างชัดเจน

ระหว่างทางกลับที่พัก ผมมองเห็นเพื่อนบ้านเริ่มตกแต่งบ้านรับเทศกาลฮาโลวีน บางบ้านดูน่ากลัวแต่ก็น่าสนุกในสายตาเด็กๆ ใจหนึ่งผมก็โหยหา อยากให้ภรรยาและลูกๆ ได้มาเห็นและสัมผัสบรรยากาศที่แสนพิเศษนี้ด้วยกัน พวกเขาคงจะมีรอยยิ้มที่สดใสไม่น้อย

เมื่อดวงตะวันลับขอบฟ้า ผมได้ร่วมสวดมนต์ทำวัตรเย็นและนั่งสมาธิอีกครั้ง ความสงบที่เกิดขึ้นภายในใจย้ำเตือนผมว่า การเดินทางมาชิคาโกครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการมาท่องเที่ยว แต่เป็นการเริ่มต้นสำรวจโลกกว้างควบคู่ไปกับการสำรวจจิตใจในชุมชนที่แสนอบอุ่นแห่งนี้

Ep. 5: A Sanctuary of Faith: Wat Buddhadhamma

This morning, I woke up with a sense of serenity, despite a touch of jet lag. The crisp 7-degree air and a gentle drizzle turned the falling autumn leaves into a vibrant tapestry of colors. After breakfast, as a follower of the Chicago Meditation Center, I had the privilege of visiting Wat Buddhadhamma, a Vipassana meditation retreat nestled on 25 acres in Willowbrook, Illinois.

The temple’s ordination hall is a masterpiece of modern Buddhist architecture, housing the serene Phra Phutthatham Lokanath. Under the compassionate guidance of the Abbot, Dr. Phra Maha Chanya Suttijano, this sacred space serves as a spiritual lighthouse for the Thai diaspora and locals alike. It is more than a temple; it is a cultural bridge that keeps our roots alive and fosters a sense of unity among all who visit.

A heartwarming highlight of the day was witnessing the strength of our community. I had the opportunity to contribute to the upcoming Kathina ceremony and even received a flu shot from a kind Thai nurse living in the area—a true testament to the "Thai spirit" of looking after one another, even half a world away.

On the drive back, the neighborhood was alive with Halloween decorations. Seeing the spooky yet playful displays made me long for my family. I closed my eyes and imagined the joy on my wife’s and children’s faces if they were here to experience this magical atmosphere with me.

As evening fell, I joined the communal prayers and sat in meditation. This quiet moment of reflection confirmed that my journey to Chicago is off to a wonderful start—an exploration of new cultures, a connection with a warm community, and a profound retreat for my soul.

Ep. 6: ใบบุญในเมืองหนาว – ศรัทธาที่พึ่งพาใจ ณ ชิคาโก

ท่ามกลางความวุ่นวายของมหานครชิคาโกและลมหนาวที่พัดแรง ผมพาตัวเองก้าวเข้าสู่พื้นที่แห่งความสงบที่ ศูนย์ปฏิบัติธรรม Meditation Center of Chicago (MCC) รัฐอิลลินอยส์ ที่นี่เปรียบเสมือนเกาะแห่งความเงียบท่ามกลางคลื่นของเมืองใหญ่ และเป็นที่ที่ผมเลือก "อาศัยใบบุญ" เพื่อตั้งหลักก่อนจะเดินทางต่อ

การได้มาพักที่วัดในต่างแดนไม่ใช่เพียงแค่การมีที่ซุกหัวนอน แต่มันคือการกลับมา "รักษาใจ" และ "รักษาศีล" ในสถานที่ที่ห่างไกลจากบ้านเกิด ความงามของศาสนาไม่ได้อยู่ที่ลวดลายกนกหรือสถาปัตยกรรมที่คุ้นตาเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ความสงบที่แผ่ออกมาจากสมาธิและการเจริญสติ ผมใช้เวลาในช่วงเช้ามืดชื่นชมความเงียบสงบที่หาได้ยากในชีวิตการทำงานที่ผ่านมา เสียงสวดมนต์แผ่วเบาท่ามกลางอากาศเย็นเยือก กลับทำให้หัวใจของผมอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลัง

ก่อนที่จะออกเดินทางไปสู่ต่างรัฐที่กว้างใหญ่ ผมใช้โอกาสนี้พิจารณาความงามของบ้านเมืองผ่านมุมมองของนักปฏิบัติธรรม ผมเริ่มมองเห็นความวุ่นวายของโลกเป็นเพียงฉากหลัง และเห็นความสงบในใจเป็นเข็มทิศ การเตรียมพร้อมครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของกระเป๋าเดินทาง แต่เป็นการเตรียม "จิตใจ" ให้พร้อมรับทุกประสบการณ์ที่กำลังจะเข้ามา

ศรัทธาและความเมตตาจากใบบุญที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมแห่งนี้ คือแรงส่งสำคัญที่ทำให้ก้าวต่อไปของผมเป็นก้าวที่มั่นคงและมีสติ... ผมพร้อมแล้วที่จะเดินทางต่อ พร้อมด้วยใจที่เบาสบายและเปี่ยมด้วยบารมีแห่งความดีงาม

---

Ep. 6: Sanctuary in the Cold – Faith as a Compass in Chicago

Amidst the bustling energy of Chicago and its biting winds, I found a profound sanctuary at the Meditation Center of Chicago (MCC), Illinois. In the heart of this great American city, I sought refuge—not just for shelter, but as a "spiritual retreat" to ground myself before the next leg of my journey.

Staying at the center in a foreign land is a unique blessing. It offers a rare opportunity to "nurture the soul" and "observe the precepts" far from the distractions of my professional life back home. Here, the beauty of faith isn't just found in rituals, but in the profound silence of meditation. In the early morning hours, as the cold air settles, the soft hum of chanting brings an unexpected warmth to my heart, providing a sense of inner peace I hadn't realized I was longing for.

Before heading to other states, I took this time to appreciate the beauty of the world through the lens of mindfulness. I saw the city’s frantic pace as a mere backdrop to the stillness I was cultivating within. This wasn't just a physical rest; it was a spiritual preparation. I wasn't just packing my luggage; I was equipping my spirit with clarity and resilience.

The kindness and serenity I experienced at this meditation center have become the wind beneath my wings. I am now ready to move forward, carry with me a light heart and a mindful soul. My American journey continues, guided by the enduring grace of faith.

Ep. 6: กะเทาะเปลือกใจ ณ ชิคาโก – เมื่อนาฬิกาชีวิตหมุนตามจังหวะธรรม

วันที่สองใน ศูนย์ปฏิบัติธรรมชิคาโก (MCC) รัฐอิลลินอยส์ เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางการต่อสู้เล็กๆ ระหว่างร่างกายและจิตใจ นาฬิกาชีวิตของผมยังคงยึดติดกับเวลาที่เมืองไทย ตั้งแต่หนึ่งทุ่มจนถึงตีสี่ ผมแทบไม่ได้หลับใหล ร่างกายที่อ่อนเพลียเตือนให้ผมรู้ซึ้งถึงความจริงที่ว่า "การปรับตัว" ต้องใช้เวลาและความอดทน ไม่ว่าเราจะเป็นใครจากไหน เมื่อเปลี่ยนที่ยืน... เราล้วนต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่เสมอ

แม้กายจะเพลีย แต่จิตใจยังคงมุ่งมั่น ผมร่วมกิจกรรมเตรียมงานกฐินที่จะจัดขึ้นในวันเสาร์ที่ 20 ตุลาคมนี้อย่างเต็มใจ ช่วงบ่ายผมมีโอกาสเดินสำรวจรอบๆ ศูนย์ฯ ภาพบ้านเรือนที่นี่เป็นระเบียบสวยงาม และที่แปลกตาคือต้นไม้บางต้นที่ยังคงเขียวขจีท้าทายฤดูใบไม้ร่วงที่มาถึงแล้ว สิ่งนี้สะท้อนสัจธรรมให้ผมคิดว่า “ทุกสิ่งมีจังหวะเวลาในการผลัดใบของตัวเอง ชีวิตคนเราก็เช่นกัน เราต่างมีเส้นทางและจังหวะก้าวที่ไม่จำเป็นต้องเหมือนใคร”

วันนี้นอกจากจะได้ถวายปัจจัยสมทบบำรุงศูนย์ฯ เพื่อแสดงความกตัญญูต่อที่พักพิงแล้ว ผมยังได้บทเรียนเล็กๆ เรื่องการเตรียมพร้อม จากการออกไปตามหา "อะแดปเตอร์" เพื่อต่อลมหายใจให้โทรศัพท์และกล้องถ่ายรูป อุปกรณ์สำคัญที่จะใช้เก็บภาพความทรงจำมาฝากทุกคน ผมพลาดจากร้านใหญ่ แต่กลับไปสมหวังที่ร้าน Micro Center ในราคา 11.01 ดอลลาร์ ความสำเร็จเล็กน้อยนี้ทำให้ผมโล่งใจและยิ้มได้

แต่สิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งของ คือมิตรภาพจาก “พี่สน” เจ้าหน้าที่ศูนย์ผู้มีน้ำใจงาม พี่สนดูแลผมทุกอย่างตั้งแต่รับที่สนามบิน จัดหาอาหาร ไปจนถึงเป็นช่างภาพให้ คำพูดหนึ่งของพี่สนที่ว่า “คงได้เจอกันอีก ตามบุญจัดสรรให้” สะกิดใจผมอย่างแรง มันตอกย้ำความเชื่อเรื่องกฎแห่งกรรมว่า การมาพบกัน ณ ดินแดนห่างไกลเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือผลจากการสะสมเหตุปัจจัยที่ดีร่วมกันมา

การมาอเมริกาครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การท่องเที่ยวเพื่อความสนุก แต่มันคือ "การเก็บเกี่ยวผลบุญ" ที่เคยทำมา วันนี้ผมได้เห็นผลของมันผ่านมิตรภาพและโอกาสที่ดีที่ได้รับ

ฝากข้อคิดถึงผู้อ่าน: ชีวิตคือการเรียนรู้ที่จะ "ปรับตัว" ทุกอุปสรรคที่ผ่านเข้ามาคือบททดสอบที่จะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่แค่ความสำเร็จทางโลก แต่คือการสะสมความดีและมิตรภาพ จงใช้ชีวิตอย่างมีสติและหมั่นสร้างบุญกุศลในทุกวัน เพราะสิ่งที่เราทำในวันนี้ จะกลายเป็น "โอกาส" และ "ความสุข" ที่รอเราอยู่บนเส้นทางข้างหน้าอย่างแน่นอน

Ep. 6: Finding Stillness in the Windy City – When Life Aligns with Merit

My second day at the Chicago Meditation Center (MCC) began with a quiet internal struggle. My biological clock, still anchored in Thailand’s timezone, kept me awake from 7 PM until 4 AM. The creeping fatigue was a humble reminder that adaptation—whether physical or spiritual—requires patience. No matter our status, when we stand on new ground, we must all learn to walk again.

Despite the lack of sleep, my spirit remained steadfast. I spent the day assisting with preparations for the Kathina ceremony on October 20th. Exploring the surroundings, I was struck by the orderly beauty of the local houses and the trees that remained stubbornly green despite the autumn chill. It made me reflect: “Everything has its own season to change. Our lives are no different; we each have our own path and our own pace of transformation.”

Beyond making a $100 merit donation to support the sanctuary that sheltered me, I learned a small lesson in preparation. I found myself searching for a power adapter—the lifeline for my phone and camera. After a failed attempt at a major retailer, I finally secured one at Micro Center for $11.01. It was a small victory, but it ensured I could continue documenting this meaningful journey for all of you.

However, the true treasure of the day was the kindness of Brother Son, a staff member who looked after me from the moment I landed. He wasn't just a guide and provider of meals, but also my photographer. His words, “We shall meet again, as merit destines it,” resonated deeply. It reaffirmed my belief that our meeting was no accident, but the fruition of positive causes we had set in motion long ago.

This journey to the U.S. is more than a vacation; it is the harvest of past merits. Today, I am witnessing the fruits of goodness through the hospitality and connections I’ve received.

A Thought for the Reader: Life is a continuous process of adaptation. Every challenge is an invitation to grow. Beyond professional success, focus on cultivating kindness and making merit. Live mindfully and do good every day, for the seeds you plant today will undoubtedly bloom into the opportunities and happiness of your tomorrow.

Ep. 7: รางรถไฟสายความฝัน – จากชิคาโกมุ่งสู่ขอบฟ้าใหม่

วันศุกร์ที่ 18 ตุลาคม 2567 | 11.00 น. ณ นครชิคาโก

ผมเอนหลังพิงเบาะรถ Uber มุ่งหน้าสู่สถานี Union Station ภาพวันวานเมื่อ 14 ปีก่อนตอนที่ผมนั่งรถไฟไปเป็นอาสาสมัครสอนภาษาไทยที่แอลเอผุดขึ้นมาในความทรงจำ วันนี้ผมกำลังจะได้สัมผัสบรรยากาศบนรางรถไฟ Amtrak อีกครั้ง ในเส้นทางจากชิคาโกมุ่งหน้าสู่เมืองนิวบัพฟาโล รัฐมิชิแกน ด้วยตั๋วราคา 28 ดอลลาร์ที่พาผมไปไกลกว่าแค่ระยะทาง เพราะมันคือประตูบานใหญ่ที่จะนำผมไปสู่แคนาดาและน้ำตกไนแอการา สิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่ผมเคยเห็นเพียงในหน้ากระดาษ

ยามที่ก้าวเข้าไปใน Union Station ความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรมปี 1925 ทำให้ผมต้องหยุดหายใจ เพดานสูงระยับและหอนาฬิกาโบราณบอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ของประตูก้าวสู่มิดเวสต์แห่งนี้ ผมอดใจไม่ไหวที่จะแวะไปทักทาย "The Bean" หรือ Cloud Gate ที่มิลเลนเนียมพาร์ค ภาพสะท้อนของเมืองและผู้คนหลากหลายเชื้อชาติในประติมากรรมนั้นย้ำเตือนผมว่า ไม่ว่าเราจะมาจากไหน ผิวสีอะไร เราทุกคนล้วนเป็นมนุษย์ที่งดงามในแบบของตัวเอง

เมื่อรถไฟเริ่มเคลื่อนขบวน ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้าไปอยู่ในหนังเรื่องหนึ่ง สายตาที่ทอดมองผ่านกระจกหน้าต่างเห็นแสงอาทิตย์สะท้อนผืนน้ำสีครามของทะเลสาบมิชิแกน สลับกับทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดตา ผมแอบขำกับตัวเองในใจว่า “เอ๊ะ... นี่เราดูเท่เหมือนพระเอกมิวสิกวิดีโอหรือเปล่านะ?” ความคิดขี้เล่นนี้ช่วยละลายความเครียดที่เคยแบกไว้ในฐานะ "ผอ.เจสัน" ทิ้งไป เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่กำลังสนุกกับชีวิตอย่างเต็มที่

ผมอยากบอกทุกคนที่บ้าน โดยเฉพาะภรรยาและลูกๆ ว่า “ความฝันไม่มีวันหมดอายุ” ไม่ว่าเราจะอายุเท่าไหร่ หากเรามีความอดทน วางแผน และเตรียมตัวให้พร้อม วันหนึ่งโลกจะเปิดหน้าต่างบานใหญ่ให้เราออกไปผจญภัยเหมือนหนังสือ “หน้าต่างสู่โลกกว้าง” ที่ผมเคยอ่านตอนเด็กๆ ขอให้ทุกคนกล้าที่จะฝัน และเชื่อมั่นในตัวเอง แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ!

Ep. 7: Rails of Destiny – From Chicago’s Heart to the Horizon

Friday, October 18, 2024 | 11:00 AM – Chicago

Sitting in an Uber bound for Union Station, I felt a wave of nostalgia. It’s been 14 years since my journey to Los Angeles as a volunteer teacher. Today, the rhythmic hum of the Amtrak calls to me once again. For just $28, I’m traveling from Chicago to New Buffalo, Michigan—a small step on a grander journey toward Canada and the majestic Niagara Falls.

The sheer grandeur of Union Station, a masterpiece from 1925, left me in awe. Its soaring ceilings and iconic clock tower stand as a gateway to the Midwest’s soul. Before boarding, I stole a moment at Millennium Park to admire "The Bean." Seeing the kaleidoscope of diverse faces reflected in its silver surface reminded me of a beautiful truth: despite our origins, we are all part of a magnificent human tapestry.

As the train pulled away, I felt like the protagonist of my own cinematic masterpiece. Watching the sunlight dance over Lake Michigan and the endless golden fields, I couldn't help but chuckle to myself, “Do I look like a movie star yet?” It’s a moment of pure, lighthearted joy—leaving "Director Jason" behind and letting my inner adventurer take the lead.

To my family, my kids, and my wonderful wife (stay hopeful, your visa is next!): never let go of your dreams. No matter your age, the world is waiting if you have the patience to plan and the courage to act. Like the "Window to the World" books I read as a child, life has finally opened its shutters for me. Believe in yourself, and keep dreaming. See you in the next episode!

Ep. 8: ความงดงามแห่งการเปลี่ยนแปลง – มนต์เสน่ห์ใบไม้เปลี่ยนสีที่มิชิแกน

19 ตุลาคม 2567 | SkyBridge Michigan | 17 องศาเซลเซียส

มิชิแกน... รัฐแห่งธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ในใจกลางสหรัฐฯ คือจุดหมายที่ผมเฝ้าฝันถึง และวันนี้ผมได้มายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้แล้ว หลังจากเดินทางออกจากเมืองฮอลแลนด์ (Holland) นานกว่า 3 ชั่วโมง มุ่งหน้าสู่ SkyBridge Michigan บนยอดเขา Boyne Mountain แม้ค่าตั๋ว 40 ดอลลาร์จะทำให้แปลกใจ หรือแถวคอยที่ยาวเหยียดพร้อมผู้คนกว่า 5,000 ชีวิตจะทำให้ต้องรอคอยนานถึง 3 ชั่วโมง แต่วินาทีที่ลิฟต์ Hemlock พาผมขึ้นไปถึงยอดเขา ความงดงามที่เห็นก็ลบเลือนทุกความเหนื่อยล้าไปจนสิ้น

ภาพตรงหน้าคือสะพานแขวนเสาไม้ที่ยาวที่สุดในโลก ทอดยาวเหนือหุบเขาที่ถูกแต้มสีด้วยพู่กันของธรรมชาติ ใบไม้หลากสีทั้งส้มจัด แดงเพลิง และเหลืองทอง สาดส่องล้อแสงแดดอ่อนๆ ภายใต้ฟ้าใสที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ลมเย็นๆ 17 องศาปะทะใบหน้า ทำให้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างบอกไม่ถูก นี่คือความงดงามที่ผมยอมเดินทางไกลครึ่งค่อนโลกเพื่อมาสัมผัส

ลำนำเมเปิ้ลในสายลม พฤกษาพรรณ หลากหลาย ในโลกหล้า บ้างงามตา บ้างเรียบง่าย ในไพรสัณฑ์ แต่เมเปิ้ล เด่นตระหง่าน อัศจรรย์ ร่ายมนตร์ขวัญ เปลี่ยนสีสัน ตามกาลเวลา

ต้นอื่นยืน มอบร่มเงา เพียงผ่านพัก แต่เมเปิ้ล เป็นที่รัก และโหยหา สีแดงทอง เรืองรอง ประดับฟ้า ดั่งชีวา ที่มั่นคง ทรงพลัง

ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยสะกดใจ ผมได้รับบทเรียนชีวิตจากเหล่าใบไม้ที่กำลังผลัดสี... พวกเขาสอนผมว่า “ไม่มีสิ่งใดคงทนถาวร” ใบไม้ต้องเปลี่ยนสีและร่วงโรยเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเกิดใหม่ในฤดูใบไม้ผลิ ชีวิตคนเราก็เช่นกัน การเปลี่ยนแปลงไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว แต่มันคือความงดงามในอีกรูปแบบหนึ่ง หากเราเรียนรู้ที่จะยอมรับและรักษาสมดุลของใจ ไม่ยึดติดกับสุขหรือโศกจนเกินไป เราจะพบความสุขที่แท้จริงในทุกจังหวะของชีวิต

แม้กายจะอยู่ท่ามกลางความงามระดับโลก แต่ใจของผมกลับคิดถึงคนทางบ้านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อยากให้ภรรยาและลูกๆ ได้มายืนมองใบไม้เปลี่ยนสีข้างๆ กัน ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขาใต้ฟ้าใบเดียวกัน... ความทรงจำนี้จะงดงามที่สุด หากมีคนที่รักร่วมแบ่งปัน

Ep. 8: The Symphony of Change – Autumn’s Majesty at SkyBridge, Michigan

October 19, 2024 | SkyBridge Michigan | 17°C

Michigan—a land defined by its untamed natural beauty—has long been a dream on my horizon. Today, that dream became a vivid reality. Leaving Holland, Michigan, we embarked on a three-hour drive to SkyBridge, the world’s longest timber-towered suspension bridge atop Boyne Mountain. Despite the $40 entry fee and a staggering three-hour wait alongside 5,000 fellow travelers, the summit offered a reward that no money could buy.

As the Hemlock lift ascended, the world transformed. Below me lay an indescribable tapestry of fiery reds, burnt oranges, and brilliant golds, all shimmering under a pristine blue sky. The 17-degree breeze was crisp and invigorating. I stood there, heart racing with joy, finally breathing in the autumn I had traveled thousands of miles to find.

The Maple’s Wisdom In a forest of many, the maple stands apart. While others offer shade in simple silence, the maple captivates the soul with its seasonal alchemy. Its transition to gold and crimson is a testament to inner strength and grace. It teaches us that to be beautiful is not just to exist, but to embrace the cycle of change with elegance.

Watching the leaves, I realized they were whispering a profound life lesson: "Permanence is an illusion." Change is the only constant required for survival. Just as the leaves must fall to prepare for the rebirth of spring, our lives must evolve through every season we face. By seeking the good in every transition and maintaining emotional balance, we find true happiness.

In this moment of serenity, my thoughts inevitably drifted across the ocean to my family. I yearned to see the wonder in my children’s eyes and the smile on my wife’s face as they witnessed this splendor. Though I stand here alone, I carry them in my heart, weaving their spirits into this golden memory.

Ep. 9: Life Lessons from the Flow – The Majesty of Niagara Falls

Ontario, Canada | Where Nature’s Power Meets the Human Spirit

After a six-hour trek from Michigan, crossing the bustling Blue Water Bridge, I finally reached Ontario, Canada. Standing before Niagara Falls, I was struck by a sense of surrealism. The landmarks I had only ever admired in photographs were now roaring right in front of me—a divine symphony of water and mist.

Checking into the Holiday Inn was an investment in a lifelong memory. Every penny felt justified as I gazed at this 12,500-year-old wonder. With over 168,000 cubic meters of water cascading down every minute, Niagara is not just a waterfall; it is the heartbeat of the Earth, shared between two great nations.

The Roar of Hope The rushing water sings a lively song, Much like a brave heart that remains strong. Through jagged rocks, it finds its way, With boundless hope, it will not stray.

Like life that marches with every breath, Defying odds and conquering death. The waterfall flows, a ceaseless stream, Carrying us toward our ultimate dream.

Standing amidst the thunderous roar, I realized the falls are nature’s greatest teacher. They teach us that life must keep moving forward. No matter the boulders in our path, the current of our will must remain strong. Niagara taught me the true value of "Never Giving Up." If we persevere, we will always find our way to the vast ocean of our goals.

Amidst this grand spectacle, my thoughts drifted back home. I missed my loved ones deeply. To share this mist on our faces and this thunder in our hearts would have been the ultimate dream. Until then, I carry their love in my spirit as I witness the world's magnificence.

Ep. 10: มนต์เสน่ห์เมืองฮอลแลนด์ – กลิ่นอายดัตช์ภายใต้สีสันฤดูใบไม้ร่วง

ณ ย่าน Downtown Holland, Michigan | ความสุขที่หาได้ในมุมเล็กๆ

หลังจากผ่านพ้นความตื่นเต้นและพลังงานมหาศาลจากน้ำตกไนแอการา ผมพาตัวเองกลับมาสู่จังหวะที่ช้าลง ณ เมือง ฮอลแลนด์ รัฐมิชิแกน เมืองที่อบอวลไปด้วยประวัติศาสตร์และกลิ่นอายของวัฒนธรรมดัตช์ที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน

การเดินเล่นบนถนนในย่าน Downtown ท่ามกลางอากาศที่เริ่มเย็นตัวลงและใบไม้ที่เปลี่ยนเป็นสีส้มแดงสดใส คือประสบการณ์ที่ทำให้ผมต้องหยุดพักและละเลียดไปกับทุกวินาที ทุกหัวมุมถนนที่นี่ดูเหมือนกำลังเล่าเรื่องราวในอดีตผ่านสถาปัตยกรรมที่สวยงามและร้านค้าท้องถิ่นที่เป็นกันเอง ผมรู้สึกถูกดึงดูดให้ "เดินให้ช้าลง" เพื่อซึมซับเสน่ห์ของเมืองเล็กๆ แห่งนี้ให้ลึกซึ้งที่สุด

ผมมีโอกาสได้แวะเลือกซื้อของฝากและขนมพื้นเมืองติดไม้ติดมือกลับไป ความหอมของขนมที่อบใหม่ๆ ผสมกับบรรยากาศที่แสนสงบทำให้ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลจางหายไปจนสิ้น นอกจากนี้ ทิวทัศน์ริมทะเลสาบที่นิ่งสงบราวกับกระจกบานใหญ่ สะท้อนภาพใบไม้เปลี่ยนสีและท้องฟ้าใส เป็นภาพที่สวยงามจนผมอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ที่นี่

การเดินทางครั้งนี้สอนให้ผมรู้ว่า บางครั้งจุดหมายปลายทางที่ยิ่งใหญ่อย่างมหานครหรือน้ำตกยักษ์ก็ให้แรงบันดาลใจ แต่เมืองเล็กๆ อย่างฮอลแลนด์กลับให้ "ความสงบ" และ "พลังใจ" ในรูปแบบที่เรียบง่ายกว่า... ผมเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ เลือกของฝากชิ้นเล็กชิ้นน้อยพลางนึกถึงรอยยิ้มของคนรับที่อยู่ไทย นี่แหละครับคือรางวัลของการเป็นนักเดินทาง

Ep. 10: The Charm of Holland – Dutch Heritage Amidst Autumn Colors

Downtown Holland, Michigan | Savoring the Small-Town Soul

After the thunderous awe of Niagara, I found myself seeking a gentler pace. My journey led me to Holland, Michigan, a town that feels like a beautiful bridge between the Old World and the New. Exploring the charming streets of downtown Holland was a perfect blend of history, local artistry, and vibrant Dutch heritage.

Every corner here tells a story, inviting you to slow down and savor the essence of small-town charm. As I wandered beneath a canopy of fiery autumn leaves, I felt a profound sense of peace. The historic buildings and boutique shops offer more than just goods—they offer a connection to the community’s roots.

I spent my afternoon browsing through local shops, picking up souvenirs and traditional Dutch treats. The scent of sweet pastries in the air and the tranquil views of the nearby lake—reflecting the brilliant hues of the season—made me realize that beauty often hides in the quietest moments.

This leg of my trip wasn't about conquering landmarks; it was about "presence." Buying gifts for my loved ones back home while soaking in this serene atmosphere was a joy in its own right. Holland taught me that while grand adventures stir the soul, it is these peaceful, storied streets that truly heal it.

Ep. 11: รางรถไฟสู่ความทรงจำ – จากฮอลแลนด์ สู่แสงสีชิคาโก

23 ตุลาคม 2567 | สถานีรถไฟฮอลแลนด์, มิชิแกน | 14 องศาเซลเซียส

เช้าวันที่ 23 ตุลาคม ผมตื่นมาพร้อมกับอากาศเย็นสบายที่ 14 องศา และความรู้สึกที่ว่าเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ วันหยุดของผมเหลืออีกเพียงสองวันสุดท้าย และภารกิจในวันนี้คือการอำลาเมืองฮอลแลนด์ รัฐมิชิแกน เพื่อกลับสู่มหานครชิคาโกอีกครั้ง

ลูกพี่ลูกน้องและสามีมาส่งผมที่สถานี Amtrak ตั้งแต่เช้าตรู่ก่อนเวลา 06.40 น. วินาทีที่กล่าวคำอำลา หัวใจของผมเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ตลอด 3 วันที่ผ่านมา เมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้มอบความทรงจำที่ล้ำค่าและมิตรภาพที่ยากจะลืมเลือนให้แก่ผม

การเดินทางด้วยรถไฟ Amtrak ครั้งนี้เปลี่ยนภาพจำเดิมๆ ของผมไปจนสิ้น สถานีรถไฟที่นี่สะอาดสะอ้านและดูดีมาก ไม่เหมือนกับภาพในหนังที่เคยเห็น การเดินทางตลอด 2 ชั่วโมงครึ่งเต็มไปด้วยความสะดวกสบาย มีทั้ง Wi-Fi และที่ชาร์จแบตเตอรี่ ทำให้การวางแผนเที่ยวผ่านสมาร์ทโฟนเป็นเรื่องง่ายดายเพียงปลายนิ้ว รถไฟแวะจอดที่สถานี Bangor และ St. Joseph-Benton Harbor ก่อนจะพาผมมุ่งหน้าเข้าสู่เขตอิลลินอยส์

ผมขึ้นรถไฟด้วยความตื่นเต้นที่กลับมาสูบฉีดอีกครั้ง แผนของผมคือเมื่อถึงชิคาโก ผมจะฝากสัมภาระไว้แล้วออกไปสำรวจย่าน Downtown ให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนจะกลับไปอาศัยใบบุญที่วัด—แหล่งพึ่งพิงทางใจของคนไกลบ้านอย่างผม

การเดินทางคนเดียวในครั้งนี้สอนให้ผมรู้ว่า “ชีวิตคือการค้นพบ” บางครั้งเราต้องกล้าที่จะก้าวเดินเพียงลำพัง เพื่อเปิดรับโอกาสที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิต สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่จุดหมาย แต่คือการเตรียมตัวให้พร้อมและมีข้อมูลที่ครบถ้วน เพื่อเผชิญกับทุกสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าอย่างมั่นใจ

Ep. 11: Tracks of Reflection – From Holland’s Heritage to Chicago’s Horizon

October 23, 2024 | Holland, Michigan | 14°C

The morning of October 23 arrived with a crisp 14-degree chill, reminding me that my journey was nearing its end. With only two vacation days remaining, I prepared to board the 6:40 AM Amtrak, leaving the quiet charm of Holland, Michigan, for the electric pulse of Chicago.

As my cousin and her husband dropped me off, I felt a deep sense of gratitude. The past three days had been a beautiful chapter of discovery and kinship—memories I will cherish forever. Farewell is never easy, but the road ahead was calling.

Taking the Amtrak was a revelation. Contrary to the gritty depictions in films, the station was pristine and well-organized. The 2.5-hour journey was remarkably smooth, equipped with free Wi-Fi and power outlets, allowing me to finalize my itinerary on my smartphone with ease. After brief stops at Bangor and St. Joseph-Benton Harbor, the skyline of Illinois began to beckon.

I boarded the train with a renewed sense of wonder. My plan: to find a place for my luggage and seize every moment in downtown Chicago before returning to the sanctuary of the temple—my spiritual home away from home.

This solo leg of my trip reaffirms that "Life is a journey of discovery." Sometimes, we must travel alone to fully embrace the world’s offerings and once-in-a-lifetime opportunities. Preparation and clarity are our best companions. I am ready for the final stretch. ??

Ep. 12: เงาสะท้อนในเจนีวา – ปล่อยวางใจ ณ ริมทะเลสาบวิสคอนซิน

ณ ทะเลสาบเจนีวา, รัฐวิสคอนซิน | กระจกเงาแห่งจิตวิญญาณ

ท่ามกลางประวัติศาสตร์อันยาวนานของ ทะเลสาบเจนีวา (Lake Geneva) สถานที่ซึ่งเคยเป็นที่พักพิงของชาวชิคาโกผู้หนีจากเปลวไฟและความวุ่นวายในปี ค.ศ. 1871 วันนี้ผมได้พาตัวเองมาพบกับ "ความสงบ" ในรูปแบบที่ลึกซึ้งกว่าที่เคย ทัศนียภาพอันงดงามรอบทะเลสาบแห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ แต่เป็นสถานที่ที่ธรรมชาติทำหน้าที่เป็นครูผู้สอนธรรมะ

ผมเลือกนั่งลงที่ริมขอบน้ำ ปล่อยให้เสียงคลื่นที่กระทบฝั่งแผ่วเบาและสายลมเย็นที่พัดผ่านกลายเป็นดนตรีประกอบการทำสมาธิ เมื่อผมหลับตาลง ความงดงามที่มองเห็นด้วยตากลับกลายเป็นกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนความคิดภายในใจ ในความเงียบสงบนั้น ผมได้ยินเสียงของจิตใจตัวเองชัดเจนขึ้น และได้พบกับความสงบที่โหยหามาตลอดการเดินทาง

ผืนน้ำที่ราบเรียบสะท้อนเงาของท้องฟ้าเบื้องบน ย้ำเตือนผมว่าชีวิตคนเราก็เปรียบเสมือนทิวทัศน์ที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ แม้ฤดูกาลจะเปลี่ยนไป หรือพายุจะพัดผ่าน แต่ความงดงามเบื้องลึกยังคงอยู่ไม่จางหาย การยอมรับความจริงในขณะนี้ช่วยให้ผมตระหนักถึงคุณค่าของความเรียบง่าย และเรียนรู้ว่า “ความสงบที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่อดีตที่ผ่านพ้น หรืออนาคตที่ยังมาไม่ถึง แต่อยู่ที่ปัจจุบันขณะนี้เอง”

การเดินทางมาวิสคอนซินครั้งนี้ จึงไม่ใช่แค่การชมบ้านพักฤดูร้อนที่หรูหรา แต่มันคือการสร้าง "บ้านพักในใจ" ให้มั่นคงและสงบนิ่ง ท่ามกลางโลกที่หมุนไปอย่างรวดเร็ว

Ep. 12: Reflections in Geneva – Stillness by the Lakeshore of Wisconsin

Lake Geneva, Wisconsin | A Mirror for the Soul

Steeped in history since the late 19th century, Lake Geneva once served as a sanctuary for those escaping the Great Chicago Fire of 1871. Today, it has become my personal sanctuary—a place where the scenic grandeur of Wisconsin meets the profound stillness of the spirit.

At the water’s edge, I found a secluded pocket of nature, a perfect cathedral for meditation. The rhythmic, gentle lapping of the waves and the soft whisper of the breeze became a catalyst for inner peace. As I closed my eyes, the external beauty transformed into a mirror, reflecting my innermost thoughts and guiding me toward a state of spiritual tranquility.

In this silence, I felt a deep connection to the earth. Our lives, much like this landscape, are in a constant state of flux. Yet, even as the scenery shifts, an inherent beauty remains. Just as the lake flawlessly reflects the vast sky above, we reflect the world around us.

Accepting the "now" allows us to appreciate the sublime simplicity of existence. This journey taught me a timeless truth: “True peace is not found in the shadows of the past or the dreams of the future, but resides solely in the present moment.” My visit to Wisconsin was more than a sightseeing tour; it was a homecoming to myself.

บทส่งท้าย: ความฝันในโลกกว้าง – 14 วันแห่งการตื่นรู้ข้ามพรมแดน

26 ตุลาคม 2567 | ณ สนามบิน LAX มุ่งหน้าสู่มาตุภูมิ

การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการออกไป "เห็น" โลก แต่คือการออกไป "สัมผัส" และ "เรียนรู้" จิตวิญญาณของชีวิต ตลอด 14 วัน บนเส้นทางข้าม 4 รัฐ จากอเมริกาถึงแคนาดา ได้หล่อหลอมประสบการณ์ที่ประเมินค่าไม่ได้ให้แก่ผม

จากก้าวแรกที่ ชิคาโก เมืองที่สถาปัตยกรรมระฟ้าสอดประสานกับวิถีชีวิตริมน้ำได้อย่างลงตัว รสชาติของ Chicago-style Deep Dish Pizza ยังคงตราตรึง เช่นเดียวกับความทันสมัยของรถไฟ Amtrak ที่พาผมมุ่งหน้าสู่ มิชิแกน เพื่อพบกับความมหัศจรรย์ของ Skybridge ท่ามกลางใบไม้เปลี่ยนสีที่งดงามที่สุดในชีวิต และเสน่ห์อันเรียบง่ายของเมืองฮอลแลนด์

ผมได้ไปยืนต่อหน้า น้ำตกไนแอการา สิ่งมหัศจรรย์ที่สอนให้รู้ซึ้งถึง "พลังแห่งการไม่ยอมแพ้" และไปค้นพบ "ความสงบแห่งปัจจุบันขณะ" ที่ ทะเลสาบเจนีวา วิสคอนซิน ความเงียบสงบในวันนั้นคือการพักผ่อนใจที่แท้จริงก่อนจะโบกมือลาแผ่นดินอเมริกา

ในขณะที่เครื่องบินกำลังทะยานผ่านโซนเวลาที่แตกต่าง ผมมีเวลาทบทวนเรื่องราวมากมาย ความคิดถึงบ้านและครอบครัวกลายเป็นแรงผลักดันให้ผมอยากกลับไปทำหน้าที่ให้ดียิ่งขึ้น ผมขอขอบพระคุณผู้บังคับบัญชาที่เมตตามอบโอกาส ขอบคุณเพื่อนร่วมงานที่ช่วยแบ่งเบาภาระ ขอบคุณญาติพี่น้องในอเมริกาที่ต้อนรับอย่างอบอุ่น และที่สำคัญที่สุด... ขอบคุณภรรยาที่รัก ผู้เป็นลมใต้ปีกดูแลลูกๆ อย่างเข้มแข็งในวันที่ผมออกไปตามหาความฝัน

ท้ายที่สุด ผมขอบคุณ "ความกล้า" ของตัวเอง ที่ตัดสินใจออกเดินตามฝันในวัยนี้ มันพิสูจน์ให้เห็นว่า “เวลาผ่านไปเร็วเกินกว่าจะรอคอย เราควรสร้างชีวิตให้มีความหมาย และส่งต่อความสุขที่เราได้รับให้แก่ผู้อื่น”

ขอบคุณอเมริกา... ขอบคุณประสบการณ์ที่ทำให้ผมเติบโต แล้วพบกันใหม่ในวันที่หัวใจเรียกร้องการเดินทางครั้งต่อไป!

Final Chapter

Beyond the Horizon: 14 Days of Awakening Across Borders

October 26, 2024 | LAX Airport – Heading Home

This 14-day odyssey across four states and two nations was never just about sightseeing; it was a soul-stirring masterclass in living. From the architectural marvels of Chicago and the legendary taste of its Deep-Dish Pizza to the rhythmic journey of the Amtrak, every mile added a new layer to my understanding of the world.

In Michigan, the Skybridge offered a panoramic view of life’s vibrant transitions amidst the autumn leaves, while Niagara Falls stood as a thunderous monument to resilience and nature’s raw power. The journey eventually led me to the serene shores of Lake Geneva, Wisconsin, where I discovered that true peace is found in the stillness of the present moment.

As I fly across time zones, reflecting on these memories, my heart is full of gratitude. I am deeply thankful to my superiors for this opportunity, my colleagues for their support, and my relatives in the U.S. for their warm hospitality. Most importantly, I thank my wife for her unwavering strength in caring for our children while I pursued this dream.

Lastly, I thank myself for the courage to say "Yes" to this adventure. It has taught me a profound lesson: "Time is fleeting; we must craft a life of joy and meaning." When we cultivate our own happiness, we gain the power to inspire and uplift those around us.

See you again, America! I return home not just with souvenirs, but with a renewed spirit and a heart that will never stop dreaming. ️????